LEMBRANZAS DO CAMIÑO

LEMBRANZAS DO CAMIÑO

Á sombra das árbores do camiño
atopéi, entre moitos espinos,
unha flor de fermoso corido.

Entre rochas e pedradas,
tropecéi pola montaña
co deber óra esquecido…

Sobre ríos e torrentes
recollín, pura e erosionada,
a razón que non lembraba.

Tornóume a mín no medio da nada,
Pura, a vida, repleta de esperanza.

Agora que non soaba
nin o repicar das fervenzas,
nin o vento entre a maleza
pura á vida,
lembróume o fermoso
do que se camiña.

Amse.

Posts similares:

1. Poema nº 96
2. Natureza 1
3. Lóstregos.
4. Con amor a Galiza, con morriña dende Bos Aires.
5. DEITADO FRENTE Ó MAR…

Tags: amse, inspiración alta, lembranzas, lembranzas do camiño, literatura en galego, literatura en gallego, literatura galega, literatura gallega, nuevos poemas, poema en galego, poema en gallego, poema galego, poemas, poemas en galego, poemas en gallego, poesía en galego, poesía galega, poesía gallega, poesías, poesías en galego, poesías en gallego, recuerdos del camino