- Image by CowGummy via Flickr
Vou colgar éste pequeno poema, como expiación por non ter actualizado últimamente… síntoo, pero non dispoño de conexión estable a Internet actualmente.
Moitos bicos e apertas dende éste recuncho da Terra.
———————————————————————
Nada novo baixo o sol,
nada, nin ar leva o día.
O de caudaloso peto durme,
á sombra do feble que procura comida.
Entre grises celestes
percíbese unha estrela:
Pois os descontentos medran
cando a fame apreta.
Nubes baixas, ar escuro,
negras noites e célebre treboada!
Os cartos pouco poden
cando os pobres falan.
Amse.
Tags: Arxentina, Buenos Aires, en galego, en gallego, galego, galician, galician poetry, gallego, lírica, Literatura, literatura en galego, literatura galega, literatura gallega, poema, poema galego, poema gallego, poemas, poemas en galego, poemas en gallego, Poesía, poesía en galego, poesía en gallego, poesía galega, poesía gallega, poesías, poesías en gallego
Bon,moi bon.Pura esencia de poema.En pequenas dosis.Asi Graciñas por escribir dese xeito. Bs.
En pequenas dosis…pero moi boas.
Graciñas por escribir asi.Bs.