Lóstregos.

Lóstregos.

Lóstregos.
Vomitan choiva e rompen o ar.
Ó longo da rúa,
os homes danse á fuga.

Os lóstregos e a auga
invaden as estancias.
A xente corre desesperada, cara ó refuxio.

Un home no medio do vendaval,
corre, rube, baixa escalas,
pra as volver a baixar e rubir
un pouco máis adiante.
Escapa con dor de treboada
na noite tremebunda.

As gotas chean de delicadeza,
caendo ó longo da vía,
o contraste coa forza dos lóstregos
ó se estrampar no camiño.

Disparos! Descargas de disparos!
Alcanzan ó home tendido no chan,
mollado e perforado pola choiva,
remata a súa execución:
A guitarra mollada,
o canto esvaído,
a melodía interpretada.

_____________

Feito no día das letras galegas, 17 de Maio do 2010.

Adicado á fermosa musicalidade da lingua galega, e ós seus falantes.

Be Sociable, Share!

• 

Tags: choiva, en galego, en gallego, feito en Bos Aires, galego, galician, galician poetry, gallego, Guitarra, lírica, lírica en galego, lírica en gallego, lírica galega, literatura en galego, literatura en gallego, literatura galega, lluvia, lóstregos, poema, poema en galego, poemas, poemas en galego, poemas en gallego, Poesía, poesía en galego, poesía en gallego, poesía galega, poesías