Movidillas.net

Gris pomba, atorada no tellado,
camiña renca polo berce de fume
da cidade gris.

Gris pomba, malia os tempos,
procura comida nos recunchos da urbe.
Remonta o vó, pormba gris,
que polo teu coxo andar
non se adormezan as túas as.

Voa ceibe, ti que podes,
pois na terra berramos, tolos todos,
mais no ceo aínda  espiran…

Amse.

Saúde!

Como estou moi morriñento, decidínme a crear un novo blog, escrito exclusivamente nunha mestura estrana de galego, valdeorrés, e máis koruño, pero tranquilos que non hei abusar do mítico “buah, neno”, eh…

O blog en cuestión, chámase “Un galego en Buenos Aires“, e a súa dirección é “http://ungalegoenbuenosaires.wordpress.com“. Nel hei publicar todo tipo de posts coa miña lírica, narracións, e artigos de opinión en galego. Principalmente, gustaríame colocar aquí toda a miña producción en galego de agora en diante, mentres viva na Arxentina (De momento vaime ben, así que non me preguntedes que non sei cando voltar.), e colocar tamén artigos sobre esta marabillosa cidade e os seus habitantes e pintorescas tradicións, non tan alonxadas das nosas, que un podería pensar.

Todavía está baleiro, pero hei chealo en canto poida. Teño moita ilusión en tódolos meus proxectos, e sei que se Movidillas convertéuse nun soño co que nutrir as miñas ambicións e co que manterme no camiño, esta nova aventura vaise converter no soño que me faga lembrar sempre de onde veño, e de onde sempre hei ser, por moito que migrase.

Amse.

Caricaturización de Ramón Piñeiro.

Por algunha razón que descoñezo, a miña lembranza de Piñeiro non é leda. Seguramente porque me houbera gustado ser como el me vía; mais iso foi imposible.

Inda que con certa aprensión, podo polo tanto aceptar a inclusión aquí duns poucos textos para min lisonxeiros; porque foron máis afectuosos que premonitorios, porque -como é evidente- endexamais puiden xustificalos e porque, despois de todo, forman parte máis da natureza de Piñeiro que da miña condición. Eles son a evidencia mesma da súa persuasiva insistencia e da entidade esencial e abrumadoramente galega que xustifica esta publicación.

Nunca souben moi ben que facer con todo esto e aínda agora, xa tan serodiamente, o confío todo á protección derradeira dun prólogo de Fdez. del Riego e a Galaxia, a Casa Nai.

Seica, coa faterna de tantas ausencias -agora que Ramón, Pimentel, Novoneyra, Fole, Celestino, Magariños, Saco, Grandío, Pousa, Martínez de Andrade, (agora Manuel María) e tantos outros faltan-, sinto que algo se me está ficando xa definitivamente no tinteiro. Ó revés que os orfos, ¡inexplicablemente!, os irmáns dos finados non temos nome.”

FERNANDO ANDRADE
(o “Mozo galego”)

Estas palabras son de Fernando Andrade, o persoaxe receptor das “Cartas a un mozo galego”, do galego Ramón Piñeiro, escritor ó que se lle adican este ano os actos do Día das Letras Galegas, e un dos fundadores da famosa e imprescindíbel Editorial Galaxia. Todo un luceiro do galeguismo na etapa oscura do franquismo.

Como eu atópome lonxe lonxe da terra nai, hei ser especialmente breve. Con motivo da data da miña lingua, compuxen este poema, que, agardo que abranga tódolos sentimentos que a lectura de Piñeiro me profesa, e, ó mesmo tempo, tódolos sentimentos que me enchen nestas datas.

Importados e afastados de lonxanas terras,

achéganseme os sabores dos regatos e serras

que cebaron ós chanchiños; hoxe ándanme a nutrir.

Invasoras e vívidas dende a memoria,

embístenme as lembranzas que escupíu a historia.

Lembranzas da boa terra: hoxe ándanme a nutrir.

Ondas do atlante mar,

qué son senón o vaivén das persoas?

Montes e picos pardos,

qué sodes senón a paz que envolve ó fogar?

Fondas fragas e verdes bosques,

qué fan senón comer da terra??

Coas cuestións no pensamento

pero sen dúbidas nin males:

Con amor a miña Galiza única.

Con morriña dende Buenos Aires.

Amse.

PD: Alguén déuse de conta do parecido que gardan Alberto Núñez Feijó0 (presidente galego electo no 2009) con Ramón Piñeiro (homenaxeado nas letras galegas do 2009) ?¿?¿?¿

Ramberto Piñez Feijeiro

Lembranzas tórridas
do paraíso esgotado,
chámaronme á guerra
na contra do estragado.

Feble presencia estimada
que me levas pola “cañada”,
non me digas o que queres!
Non ía escoitar nada.

Chegaron tempos esquecidos,
chegóu o ansío ennobrecido,
chegaron logo os arrepíos…
Pero sobretodo, chegaches.

Amse.

Onte navegaba pola rede cando me din de conta da interesantísima campaña que se está a facer dende http://www.bloguespolalingua.org/

Trátase dunha campaña en defensa do galego que consiste nunha afiliación á mesma mediante a asinatura dun manifesto en defensa do galego e o chamamento á manifestación do vindeiro día 18. Máis información no enlace anterior.

DEITADO FRENTE Ó MAR…

Lingua proletaria do meu pobo
eu faloa porque si, porque me gusta
porque me peta e quero e dame a gana
porque me sae de dentro, alá do fondo
dunha tristura aceda que me abrangue
ó ver tantos patufos desleigados,
pequenos mequetrefes sen raíces
que ó pór a garabata xa non saben
afirmarse no amor dos devanceiros,
fala-la fala nai,
a fala dos abós que temos mortos,
e ser, co rostro erguido,
mariñeiros, labregos da linguaxe,
remo e arado, proa e rella sempre.

Eu faloa porque si, porque me gusta
e quero estar cos meus, coa xente que sufren longo
unha historia contada noutra lingua.

Non falo prós soberbios,
non falo prós ruíns e poderosos,
non falo prós finchados,
non falo prós estupidos,
non falo prós valeiros,
que falo prós que aguantan rexamente
mentiras e inxusticias de cotío;
prós que súan e choran
un pranto cotián de volvoretas,
de lume e vento sobre os ollos núos.
Eu non podo arredar as miñas verbas de
tódolos que sufren neste mundo.
E ti vives no mundo, terra miña,
berce da miña estirpe,
Galicia, doce mágoa das Españas,
deitada frente ó mar, ise camiño…

Celso Emilio Ferreiro.