Movidillas.net

Saúde.

Hoy nos encontramos con que la situación mundial no podía ser más absurda. Algunos ya sabéis de lo que hablo, tras leer el título del post. Otros Pensaréis que estoy mal de la cabeza y que me he vuelto loco. Algunos ni siqueira sabréis de qué va el asunto.  Bien, comencemos por lo básico.

Ante la explotación que el capitalismo y su clase dirigente ejercían sobre la clase obrera, en 1864 se fundó en Londres la Primera Asociación Internacional de los Trabajadores.

Fue fundada, entre otros, por 2 grandes de la teoría política de ayer y de hoy, Karl Marx y Mijaíl Bakunin, siendo el mayor error de ambos el ponerse a discutir chorradas en la misma mesa. El caso es que discutieron, por lo que se formaron 2 bandos opuestos entre sí. Los anarquistas acabarían fundando su propia Internacional años más tarde. Los que no eran anarcas, decidieron tirar p’alante con dos cojones, sin tener en cuenta que se estaban olvidando de una gran masa que eran sus hermanos anarcoides.

Como no prosperaron porque no se decidían, los no anarquistas sintetizaron sus posiciones en la socialdemocracia, formando entre partidos socialistas y laboristas la Segunda Internacional en las vísperas de los 90 del siglo XIX. A ésta Internacional debemos mucho los trabajadores, como por ejemplo el podernos ir a pasar el día a Disneylandia, comiendo hamburguesas del Burger King, cada 1 de Mayo, por una razón extraña y desconocida que a nadie le importa. (Por favor, haz clic en ése enlace si no tienes claro lo que es el sarcasmo. Gracias.)

Pero, manda cojones, que se les vino encima la Primera Guerra Mundial, y vaya, que se disolvieron. Pero un poco más tarde, ya formada la URSS con Lenin a la cabeza, éste propuso la creación de una nueva Internacional, la Tercera, que agrupaba las diferentes organizaciones comunistas o socialistas revolucionarias, frente a las recientes burocratización y alineación burguesa de los partidos socialistas reformistas. Pero, manda carallo, que vino el tío Stalin, sacándose de en medio a todos los que no opinaban como él, y se hizo con el control de la URSS, el Partido Comunista, y la Komintern o Internacional Comunista.

Viéndose ésta 3ª Internacional contagiada por los gérmenes del estalinismo, León Trotsky, revolucionario al cual apartó Stalin de la sucesión en el poder de la URSS y el Partido comunista, creó junto a otros revolucionarios disidentes la Cuarta Internacional, en París, en el año 1938.

Y bueno, esto nos lleva al titular del post.

Estaba yo leyendo el Vieiros, cuando me encontré con ésta noticia.

Resulta que en un encuentro de partidos de izquierda en Venezuela, Hugo Chávez ha pedido a la comunidad internacional de la izquierda la creación de la quinta internacional. Y yo me pregunto, ¿qué cojones tiene  éste hombre en la cabeza? O_o

Pero vamos a ver, ¿éste Chávez no es el mismo que reprende a los estudiantes y a los políticos de izquierda no chavistas que se manifiestan en su país? Por favor, éste es el testigo del falso socialismo estalinista, y su quinta internacional una patraña de estalos, en consecuencia.

Sin duda su oposición al imperialismo yanki y a la oligarquía es admirable, pero, ¿a qué precio? Al precio de instaurar su propia oligarquía? ¿al precio de prescindir de bases revolucionarias para emprender un proceso de transición a un auténtico estado socialista? Un trotskyista diria que esto es una salvaje tontería, puesto que el programa de transición es lo más importante, pero, vaa vaya, me vuelvo a confundir.

Parece ser que François Sabado, del Secretariado Unificado de la IV Internacional, y miembro del NPA francés, ha secundado el llamado de Chávez desde la web del NPA, poniendo de rodillas al mandelismo ante el nacionalismo burgués venezolano escondido tras el nombre del chavismo. Claro que la trampa estaba muy bien tendida. (¡Llamemos a esta patraña QUINTA Internacional y así los troskos de la CUARTA se sentirán aceptados en nuestra comunistoide familia y nos apoyarán!)

Por lo demás, no le han hecho caso demasiados grupos, a este Chávez desesperado por hacer amigos, y menos cobertura que ha tenido en los medios, pero la amenaza es grande cuando ya no sólo es el S. Unificado quien lo apoya, si no que también se han reafirmado en su apoyo numerosos grupos morenistas, como el MST – Nueva Izquierda de Argentina.

No debemos caer en el error de ver al chavismo como una oportunidad reintegradora en el movimiento de masas, si no como una perversión que se está llevando por delante a muchos pensadores, ex-revolucionarios ahora, aunque ya sabéis cómo es la política, y probablemente ellos sean quienes nos llamen ex-revolucionarios a nosotros…

Saúde.

Amse.

Nestes tempos que nos toca vivir, no medio dunha mal chamada “recesión” económica,  derradeiro coletazo do sistema capitalista ó pobo, e no que semella un constante “período de entreguerras” (todavía non esquecimos os atentados contra a humanidade en Kosovo, Afghanistán, Irak, Guantánamo, e mesmo Nicaragua ou Hiroshima, que, máis alonxados uns dos outros na historia, seguen todos a ser problemas hoxe en día tan vergoñentos coma onte.). Hoxe vivimos nunha época onde a información é escasa, así é o caso que o conflicto de Gaza, por por un claro exemplo, tornóu os últimos meses na guerra máis cruenta, desproporcionada, e peor contada da historia, batindo récords neste último pero non menos especial punto.

O sistema, aplastando ideas.

Fai moito tempo, o pobo palestino vivía en paz e tranquilidade, cando certa oligarquía mundial otorgóu as terras deste pobo a outro pobo inventado por unha relixión. Non é un mal soño, é o peor dos pesadelos pra moitos dos que intentan “vivir” na franxa de Gaza. Pois o pobo palestino non ter porqué limitarse a conter musulmanes ou fundamentalistas, este pobo tamén é xudeu, tamén é cristián, e sobretodo, segue sendo humano.

Neste artigo non vou proporcionar ó lector o vello descurso de esquerdas de sempre, simplemente limítase o autor a facer un obrigado análise da cordura humana na actualidade, e seguramente, deixando moito no tinteiro… Vostedes xulgan.

En Palestina a situación fíxose fai tempo insostíbel, pero sen dúbida agora só pode virar cara ó fracaso da razón ou cara ó banal (nota 0brigada, posto que isto de leva-lo pano palestino xa vai máis na dirección de ser unha nova moda “pop” que de representar unha firme idea contra os vellos intereses do “novo” estado sionista).

A ver, que se erga o que me sepa responder: ¿a quen pertence a franxa de Gaza?

Sen dúbida os xudeus estaban aló moito antes ca os musulmáns. Pero iso só é porque teñen unha relixión máis antiga. Parece que o problema só se poda ver dende a pregunta de “a que relixión pertence este anaco de terra” …

Pensemos, só un pouquiño; A xente de Palestina  son os verdadeiros propietarios, pois a toda a rexión podémoslle chamar “Palestina” ou “Terra Incógnita” se prefiren, pero sen dúbida a terra non é nin de musulmáns nin de xudéus, posto que a terra non é máis de quen a traballa e ama, e esas persoas que traballan esa terra ben poderíanse constituír nun só pobo (Israel + Palestina) se esquecesen a ambición sionista e se os máis radicáis do outro lado esqueceran á Yihad. ¿Por qué? Porque os que se erguen no sionismo e na “defensa de Israel”, se de veras se quixesen defender non terían máis que se defender, que non é o mesmo que atacar… (Véxase “Proxecto Guerra das galaxias”, made in USA)E porque loitar por un deus que non che trata con educación, posto que non responde cando o chamas, é unha idea tan aloucada coma a de loitar pra defender unha parede.

Pero isto non vai da guerra santa nin do Oriente Medio. Vai de otorgarlle-las preguntas precisas ó lector pra provocar unha reacción de pensamento efervescente e emerxente en toda a sociedade oprimida. Pois, ¿a quen imos crer desta vez? ¿cómo debe posicionarse o pobo en contra destas catástrofes? Como antes vos comuniquéi, a información é un luxo escaso nesta época. As forzas políticas van mutando de carácter e na política de hoxe non te podes fiar nin da túa nai. Zapatero promete, Rajoy promete, pero o único que parece seguro é un clarísimo avance cara ó bipartidismo, cara á globalización, cara os intereses dos de sempre, que desde sempre estánnos a governar. Obama promete, semella a salvación do mundo, pero non esquezamos que non é máis ca o “representante” dos EEUU, e isto non significa outra cousa que representar ó petróleo, representar ás guerras e representar a liberdade, pero esta liberdade é a dos cartos. Porque o derradeiro que ningún presidente dese país vai representar nunca é un pobo.  Se a todo isto lle sumamos o case inexistente interés polas ideas, ou mesmo por pensar, por parte da mocidade, o que obtemos é un divertido futuro.

un divertido futuro...

Temos que cambia-lo proceder ante as adversidades. A mocidade non pode seguir drogándose e cebándose con ese conto de vellas de que todo vai ir ben. A vida é dura, joder. Se o día de mañá as novas xeracións han de dirixi-lo cotarro, eu prefiro ser flamenco e agocha-la cabeza, ¡mi madriña!. A cousa está tan jodida que é preciso que neste párrafo se fale da crise capitalista.  A crise capitalista é culpa, precisamente, do sistema capitalista. Con tanto vender hipotecas de merda, con tanto atraco privativo, o que me extraña non é a crise, é o feito de que en todo o século pasado houbese tan poucas crises económicas. Con tanto privatizar e tanto vender, ó lóxico é que acabe chegando o momento no que a xente se farte de que os políticos de un ou outro partido gañen cartos vendendo os servizos que no seu tempo pagamos e todavía pagaremos nós, os cidadáns. Claro que, como pensamos tan pouco, logo de escoitar a “Fede”, na cadena COPE, seguro que máis dun olla un par de vellas no supermercado, facendo aprovisionamento coma se se tratase dunha guerra nucelar, que diría Homero Simpson.

Porque así é como parece “moverse” a  maioría da xente, preocupándose máis de cada un que dos que veñan logo. Coma se non tivesen irmáns, curmáns, nin fillos ou netos. En fin, menos mal que aínda vexo xente con cabeza cando leo os diarios na Internet…  Todavía hai esperanza porque todavía hai quen se manifesta e quen loita por cousas como o “roubo consentido” da SGAE… Menos mal que aínda hai xente que sabe que o cánon dixital non é máis ca un cánon cultural encuberto que o único que consigue, aparte de chearlle de billetes as máns ós da SGAE, é que a xente teña máis complicado ó acceso á cultura, provocando que o nivel de ignorancia do pobo vaia en aumento, e todos sabemos que canto máis ignorante é un pobo, máis sinxelo é engana-lo.

¿Pero qué fan os poderosos? Eles sempre loitarán por sobrevivir, e por manter o seu sistema pra continuar financiándose roubando á xente, ó pobres e ós febles. ¿E a oposición? Hundíndose no quinto carallo… Xa vedes a millonada de escanos que teñen partidos coma IU en Madrid, ou sobretodo EUdeG no parlamento galego…

¿E por qué estaremos agardando agora? ¿cara onde imos se continuamos nesta dirección? Como dixo Orwell xa nos seus días, 1984 atópase á volta da esquina. Por tanto é preciso facer un chamamento á sociedade libre-pensante. ¿cómo demo podemos evitar acabar lobotomizados? Dende logo, non dende o sofá. Senón nas rúas. Non no cómodo traballo liberado polo sindicato, sen facer nada máis. Senón nas fábricas, minas, canteiras, etc… aló onde estén obreiros oprimidos. Non emborrachándose nas rúas ou nos botellóns, senón facendo forza nas escolas e na universidade… aló onde haia unha educación cada vez máis precaria, tamén acudindo ás protestas, e convocando incluso manifestacións. Aproveitando a mínima oportunidade pra cambiar o sistema.

E se non, ¿qué?

Pois se non, se temos en conta todo o anteriormente contado, e sobretodo, se temos en conta a normalmente escasa reacción da xente, entón a morte das ideas está servida. Coidado, non se empachen, que no restaurante da sociedade hai “buffé” libre… ¿libre de pensar? ¿Deixaredes que os oligarcas nos governen máis fácilmente grazas ó noso “aburramento”? Eu non ¿E vostedes?

Atte, Amse.